masaya ka na ba?

Kung tatanungin mo siguro ako ngayon kung masaya ako, siguro ang isasagot ko sa'yo, OO. Masaya.

Paminsan nga kapag matutulog ako sa gabi, parang pakiramdam ko nakalunok ako ng hanger. Hindi ko maitago ang ngiti ko. Kapag binabalikan ko ang mga nangyayari.

Pero ano nga ba ang nangyayari? Sa totoo lang, hindi naman nangyayari kung ANO ang gusto ko e. Nangyayari na lang sila bigla, nang hindi ko ginagawan ng paraan. Basta ganun na lang.

Pero ang nakalulungkot dito, sa bawat sandali halimbawa na makasama ko ang isang taong gusto kong makasama, hindi ako nakasisiguro kung ano nga ba ang ibigsabihin ng lahat. Kung bakit nangyayari ang mga ito. Hindi ko rin naman kasi tinatanong. Pero bakit ko naman itatanong diba? Siguro dahil gusto kong malaman. Pero bakit ko gusto malaman? Kasi naguguluhan ako. At ang tanging kailangan ko ay makasiguro na hindi ko hinahayaan ang sarili ko na mahulog sa bitag ng pag-aakalang mayroon ang wala naman.

Oo, masaya ako. Pero tila panandalian lamang itong pakiramdam. Kung ngayon mukhang tuwang-tuwa ako, baka bukas hindi na. Kaya dapat siguro, damhin ko na itong ito na talagang talaga.

Masaya na siguro ako. Pero hindi pa maligaya - isang bagay na pangmatagalan. Pero paano kung wala naman talagang sigurado sa mundo? Kailan ko makikita o mararanasan ang kaligayahan? kailan pa?